mart 22, 2020

seninle ilgili her şeyi, o kadar baştan alıyorum ki, sanki seninle ilk defa karşılaşmışım gibi  tuhaf bir heyecana kapılıyorum bazen.

aslında en sevdiğim fotoğrafın, japonya’da çekildiğin değil. dövmeni göstermek için kendini aynada çektiğin. oradaki tombulluğuna tapıyorum hatta. çok bakamıyorum o fotoğrafa ama. çünkü ön planda, güzelliğinden nasibini almamış ellerin var. hep çirkin olduklarını düşündüm bugüne kadar. bugün ellerinin aslında sincap ellerine benzediğini farkettim. o kadar sevimliler ama ben bunu fark edememişim.

iyi ki gittin.

yoksa görülmeyecekti tüm bu güzellikler. bu heyecanlar hiç yaşanmayacaktı. 

çocuk kalpli