heart, don’t fail me now.

inanılır gibi değildi ama sonuna kadar doğruydu. üzümlü kekim, iyileşirsen dönerim dediğinden beri, tüm hayatım değişmişti. 13 mayıs, gerçekten de büyük bir değişikliğin içine bırakmıştı beni. belki biraz erken yatıyordum ama o da işe yarıyordu, ertesi gün, gün içerisinde uyumuyordum, akşam üzeri uykum geliyordu ama kendimi yatış saatine kadar ikna edebiliyordum. ufak ufak spor da yapmaya başlamıştım. belki daha emekliyordum ama başlamıştım. çalışmaya da dönmüştüm.

sadece “iyileşirsen dönerim” demişti ve bunlar olmuştu. bu sabah “ya bir de dönünce neler olur” diye düşündüm. hayatıma yapacağı etkiyi düşündüm. 40 yaşında ölmek zorunda kalmazdım. insanlardan utanmak, kaçmak zorunda kalmazdım. o, beni, hayatta tutmanın bir yolunu bulurdu. o hayatımda olduğu sürece de dünyada hiçbir şeyden korkmazdım. sadece evliliğime karşı çıkardı muhtemelen. içi rahat etmezdi artık duyduğu şeylerden sonra, annemler gibi boşanmamı isterdi ama anlatırdım evli olmanın beni ne kadar iyi hissettirdiğini, ailemin yanına dönmenin ne kadar büyük bir utanç olabileceğini ve artık insanlardan ancak bu şekilde kendimi koruyabildiğimi. belki o zaman düşüncesi değişirdi. zaten gerçeğinde de onunla evliydim, ev arkadaşım hakkındaydı aslında bu konuşma.

ölmek istemiyorum. eskiden isterdim ama istemiyorum. 2020 yılında gördüğüm 2 kabus, bana ölümün gerçek yüzünü gösterdi. özellikle 2. kabus, umarım 90 yaşına kadar yaşarım dedirtti. ilk rüya ölümümün birkaç gün sonrası cenaze törenimdi. lakin ikinci rüya, ölüm anının kendisiydi…

kalbim durduktan sonra, hemen ölmedim, hemen vücudumdan teslim alınmadı ruhum. birkaç gün, ölene kadar çeşitli işkencelere maruz kaldım. o işkencelerden kaçmaya çalıştım ama her defasında başka bir kötü şeyin içinde buldum kendimi. çok detaylandırmıyorum ama en son bölümünde bombalardan kaçıyordum. oradan tam kurtulduğumu düşündüğüm an, silahlı biri peşime takıldı ve beni beynimden vurdu.

sonra ruhum ayrıldı bedenimden. kalbimin durması ve ruhumun bedenimden ayrılması arasında belki 1 saniye vardı ama ben o 1 saniye boyunca, günlerce eziyet çektim ölebilmek için. o çektiğim acılardan mı artık bilmiyorum, ruhum alınınca bedenimden öyle rahat ettim ki, öyle mutlu oldum ki sonunda öldüğüme, zaten ruhumu alan kişi de geçti bak artık, rahatla diye gülüyordu.

sonra direk cennete de gidemedim. binlerce yılımı alacak bir denizde yürüyecektim ona ulaşabilmek için. hayat sınavında başarılı olmamış biriydim. o yüzden, uyandığımdan beri, artık ölmek istemiyor, tüm yanlışlarımı düzeltmek istiyorum.

üzümlü kekim, her şey çok güzel olacak dedi dün gece rüyamda. ne olur öyle olsun. ona öyle ihtiyacım var ki, hayatta kalabilmek için onun bana vereceği güce öyle ihtiyacım var ki…

hayatıma sihrini tamamen katmasına çok ihtiyacım var.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.