7.30’da yataktasın!

3.05 mesajlarına verdiğim 2 haftalık aradan sonra bugün dönüş yapma kararı aldım. zaten yiyorsa almayayım. üzümlü kekim canıma okudu dün gece yine. ya da ben geç yattığım için kendimi kötü hissettim ve bilinç altımın etkisinde çok fazla kaldım. şu an hatırlayamıyorum (çünkü ani bir şekilde uyandırıldım bu sabah) ama mektubum eline geçmişti ve akşamları 7.30’da yatmam gerektiğini biliyordu artık ve dün 7.30’da yatılmamıştı. bunun hesabını soruyordu.

anlayacağını biliyordum zaten. hiç şaşırmadım hatta. neden ne olursa olsun, 7.30’da yataktasın, dedi. şu yaşadıklarıma inanamıyorum. gerçekten inanamıyorum. ben blokelerin hesabını soramıyorum bile rüyamda ama o, yatış saatimin bile hesabını sorabiliyor. neyse ki 21 mayıs’da yaza giriyoruz. o zaman 8.30 olacak.

aslında bilerek de yapmadım. dün çektiğimiz fotoğraflarla uğraşırken zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım. eşimin makine ile çektiklerini beraber renkledik. fotoğrafları raw olarak çekip kendimiz renkliyoruz. bu da ayrı zevkli bir şey. bu, fotoğrafını çektiğimiz yel değirmeni 1613 yılında hollanda’dan demonte edilmiş bir şekilde gemi ile getirilmiş ve burada tekrar monte edilmiş. dün 12 mayıs olunca (kadıköy hatırası) sarı kırmızıları ile uğraşmak çok zevkli geldi:

IMG_7163

ama keşke yapmasaymışım böyle bir şey. geç kalkarım diyordum, erkenden kalktım. eşimin babası evin çatısını değiştirmeye karar vermiş. çok kötü seslerle uyandım. uyku sersemi alt kata inip ne olduğunu anlamaya çalıştım ama hala kendimde değilim. eşimin babası, çatı için geldiler, çatıyı değiştirecekler bugün, dedi. ben eskisine ne oldu ki dedim uykulu uykulu. sincapların mahvetti, dedi.

öl be sen benim sincaplarıma…

birazdan kendime waffle yapıp, göle doğru yürüyeceğim. birazcık da olsa üzümlü kekimin öfkesi durur belki. bu gece rüyamda gider kucağına yatarım. bu akşam kesin erken yatarım zaten. artık öğle uykuları yok. bugün sevdiği o yolu, onun kuralları ile yeniden yürümeye karar verdim.

lakin bunu her yaptığımda daha çok kırılıyorum ona. ben tüm bunları yaparken, gerçek hayatta her yerden bloke olmam daha çok üzüyor beni. ah etmemeye çalışıyorum ama içim, ben demesem bile ah diyor istemeden.

11 yıl sonra aynı yıldızların altında değişimin ilk günü.

hadi bakalım.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.