bugün bayram.

bugün günlerden perşembe, üstelik 23 nisan çocuk bayramı ve ben seni çooook seviyorum üzümlü kekim. kalkar kalkmaz kutlamalara başladım kendi çapımda. çikolatalarımı ve kolamı alıp hemen lego dövmek için oyun odasına indim.

IMG_6500

aslında en düşük kontrastta oynuyorum ama 1 saat oynadıktan sonra ufak bir bilinç kaybı yaşadım yine. bir anlıktı ama gözlerimi kapatınca düzeldi hemen. sonra kapattım oyunu zaten. sabah sabah sadece çikolata yediğim için de olabilir. kola da içtim. kola da etkilemiş olabilir. hatta bence kola etkiledi. kan şekeri birden yükselince tetikliyor nöbetlerimi. bu akşamdan itibaren yine sıkı önemlere döneceğim. özellikle, uyku saatim çok bozuldu. her akşam ilaçlarımı aynı saatte alıp en geç 7.30’da yatakta olmam gerek. uyku düzenim bozuk diye de bu ufak bilinç kaybını yaşıyor olabilirim.

ayın 13 veya 31’i kadar sevmesem de 23’ünü de severim. bu rakam da benim için önemli. o yüzden birkaç gün önce gelen spor ayakkabılarımı giymek için bugünü bekledim.

otizm nedir diye soran olursa onlara direk bu fotoğrafı gösterin:

IMG_6501

1 yıllık, 6 aylık, yeni. bu sefer bir çılgınlık yapıp kenarları pembe olanı ve daha yeni bir modelini aldım ama hep aynı ayakkabıyı satın alırım. bazen buna ulaşamıyorsam başka beyaz ayakkabı alırım ama eninde sonunda yine bunu alırım. en tekrarlayan özelliğim bu ayakkabılar. çoğu kişi yıllardır aynı ayakkabıyı giydiğimi sanıyor oysa ki gerçek çok farklı. ayakkabıların da halinden anlayabileceğiniz gibi, inanılmaz derece sakar ve yürümeyi bilmeyen biriyim. 6 aylık ayakkabının bile içini yırtabiliyorum. seviyorum ama bu ayakkabıyı. havada, karada ve suda her yerde benimleler. bu suda:

IMG_3035

bu fotoğrafı görünce vermont’ı özledim. eşimin kendi ailesine ait küçük bir göl evi var vermont’ta. gölün diğer yakasında ise diğer aile üyelerinin kaldığı büyük bir çiftlik var. her akşam onların yanına, yemeğe kano ile gidiyorduk. tabi eşim çekiyordu kürekleri ben önde manzaranın tadını çıkarıyordum her zaman. burada da kanomuz var aslında. evimizin çok yakınındaki bir gölde kullanacaktık güya ama bir türlü kısmet olmadı benim sağlık durumlarım yüzünden.

dün gece rüyamda üzümlü kekimleydim ve mutluyduk. kalbi yine okumuşçasına burayı, çok mutluydu ve gülüyordu ama endişeleniyordu da benim için. sakın benim için endişelenip etiyopya’ya gelmeye de kalkma, çok kızarım diyordu. merak etme zaten pasaportum becca’da, böyle bir şeye hayatta izin vermez, dedim. seni tanıyamamış garibim, sen gitmeye karar ver, gider onun çekmecesinden çalarsın o pasaportu, dedi. sonra gelmeyeceğime söz verip, kucağına uzandım ve uyudum. sanırım bir boyut daha atlıyorum kucağında uyuyunca ama nereye gidiyorum bilmiyorum. çünkü boşluk. oradan sonra bir şey yok. beyaz bir bulutun içi gibi orası. oradan direk dünyadaki boyuta uyanıyorum.

sanırım kola içmekle yanlış bir şey yaptım. iyi değilim şu an. yine bayılacak gibi oldum bu satırları yazarken ama bugün 23 nisan. çocuk bayramı. benim bayramım. bugün kola içmeyeceğim de ne zaman içeceğim!

herkese mutlu bayramlar,

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.