buna.

eşimin kalk bir şeyler ye, ondan sonra vitaminler ve soğuk algınlığı ilacı vereyim çağrısına uyandım. aslında vitamin değil, kortizon kullanmam lazım rahatlayabilmem için ama kardeşim özellikle uyardı, sakın kullanma bağışıklık sistemini düşürür diye.

24. gün. iki gün öncesine kadar her şey benden yanaymış gibi hissediyordum, hasta olunca rüzgar tersine döndü. bugün dışarı çıkıp yürüyüş yapmam lazım yine de. eşimden nasıl izin alacağım konusu var ama hallederim gibi. yataktan çıkma demişti dün, ben gene de çıkıp oyun oynadım saatlerce. bu halleri beni çok bunaltıyor zaten. birkaç gün konuşmamalı kavgaya çok az kaldı.

dışarıda çok güzel bir bahar havası var. çok güzel yağmur yağmış. sincaplarım ıslanmış biraz ama olsun, harika hissettiriyor doğa şu an.

bunları iyice alıştırdım bu cama. içeri girsinler, yatağımın üzerinde tepinsinler istiyorum. kışın odama girmişlerdi, yine girsinler istiyorum.

hayatımda ilk defa sincapla karşılaştığım yer, romanya’nın valea budului adında bir köyüydü. romanya’yı çok severim. 6 ay orada kaldım ve gönüllülük yaptım. hayatımın en güzel günleri olarak geçer. tüm masraflarımı karşılıyorlardı ama tek gelirim ayda 140 euro civarında bir harçlıktı. istesem ailemden yardım isteyebilirdim ama istesem ne gerek var yaptığın işe, ilk uçakla türkiye’ye gel diyeceklerdi. o yüzden 6 ay boyunca bende o köylerdeki insanlardan biri oldum ve çok eğlendim. özellikle valea budului denen bu yerde, sabahtan akşama kadar şu türde müzikler dinleyip, kimsesiz çocuklarla dans ettim.

sincap gördüğüm köyden ağlayarak ayrılmıştım bu yüzden. hatta ağlama krizine girmiştim. ayrılacağım gün cebimdeki tüm param bitmişti ama 6 saat sonra ana yerleşkeme döneceğim nasıl olsa, orada yerim diye kendimi avutuyordum. aslında yolculamaya kimse gelmesin istemiştim çünkü ağlayacağımı biliyordum. kamp boyunca mutfakta yiyeceklerimizi hazırlayan arkadaşlarımız bile gelmiş. üstelik bana içerisinde her türlü yiyecek bulunan, kocaman bir kutu hazırlamışlar. meyvesinden, kolasına kadar her şey var.

ağlamaktan canım çıkmıştı…

romanya’yı, insanlarını çok severim bu yüzden. çalışma hayatım boyunca sürekli romanya bazlı projelerde yer aldım. her yıl, yılda en az 5-6 kere ziyaret ettim ben bu ülkeyi. şimdi çok uzağımda kaldı. umarım birgün yine dönerim.

herkese mutlu haftasonları, üzümlü kekime sincap kalbi.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.