a maybe.

her çocuk mucizesi ile doğuyor. her çocuk bir mucize. ben de öyleyim. tamam berbat şeyler yaşıyorum ama ne olursa olsun, içimde hiç bitmek tükenmeyen bir yeniden başlama isteği ile yaratıldım. bu doğum anımda kazandığım bir yetenek. öldü denirken birden doğmaya karar veren bir bebek olarak, tüm hayatım boyunca en çıkılmaz yerlerden çıkıp, en dönülmez denilen yerlerden döndüm, en bittiğim sanılan an ben çok daha güçlü karşılarındaydım.

bu sabah da işte öyle bir sabah. harika birgüne uyandım. kendimce harika tabi. kartpostalların gideceği 3.05’i bekliyorum. benny’lerimi üzerine dizdim az önce, zarfa koymadan önce son bir kez mutlulukla baktım:

IMG_5292

3 farklı zarfa koyacağım. hepsini veya 2 tanesini bir zarfa koymak çok riskli. kaybolursa hep birlikte kaybolmuş olacaklar. bu kadar hazırlık 1 dolarlık hizmetle gidiyor bu arada. başka türlüsü kabul olmuyor bildiğiniz gibi. kaybolurlarsa, kaybolacaklar ve elimden hiçbir şey gelmeyecek.

virüsün yaşadığımız yere ulaştığı amber alert olarak geçildi. herkesin evinde kalması isteniyor. bizim için mümkün değil tabi. evde yeterli yiyeceğimiz yok. hem bu kartlar da gidecek. becca mesaj atmış zaten sabah sabah sıktı canımı. kartları başka zaman yollasak, dışarı çıkmanı istemiyorum, aramızda en riskli durumu olan sensin yazmış. ben de 2 gün önce hastanede, bu işin merkezinde olduğumu yazdım. bugün son dışarı çıkışın diye cevaplamış. işyeri de geçici olarak tatil ilan etti. bugünlerde yeni bir mottosu var zaten, söylediği an konuşma bitiyor:

“tartışılacak bir şey göremiyorum, seni seviyorum ve böyle olmasını istiyorum”

buna bir cevap geliştiremedim henüz. aklıma bir şey gelmiyor. sanırım becca benden çok daha zeki biri. bu arada evde karantinada olmak bana hiçbir şekilde koymaz. hatta odama kitlensem bile rahatsızlık duymam. sadece uyumamam gerek. arkadaşım için bunu mutlaka başarmalıyım. bugün yeniden başladım. yeniden 31 gün boyunca uyumamayı deneyeceğim.

ama o umarım uyur. ailesinin yanına döner ve haftalarca orada yatar uyur. michigan gibi insansız bir eyalete bile ulaştıysa bu virüs, onun olduğu yere çoktan gitmiştir. çalıştığı kuruluşun da bizimkine benzer bir prosedürü olacağını düşünüyorum ama umarım o evine gider, hazır fırsatını buldum gidip başka ülkelerde gezeyim, demez.

ahh ya, kesin der.

bu işin sonunun da ne olacağı belli değil. yani tamam evlerimize kapandık. ne zamana kadar sürecek bu? tüm dünya çalışmayı ve sokağa çıkmayı durduracak mı şimdi? çok saçma geliyor. biraz abartılıyormuş gibi geliyor. gereksiz bir panik var. kardeşim yaşlıları ve senin gibi kronik solunum sistemi sorunları olan kişileri öldürüyor, geri kalana bir şey olmuyor, dedi.

beni bulmasaydı şaşardım zaten. neyse, işte şimdi, yine, yeniden. bugün yeni bir başlangıç. bugün yeni bir “a maybe”.

okuyan herkese sevgiler, sana 3 tane kartpostal üzümlü kekim.

çocuk kalpli.

 

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.