with you.

uyanamıyorum bugün. uyanmak da istemiyorum. avusturalya yangını hakkında okuyup okuyup ağlayacağım için, kalkmayı erteleye erteleye akşama kadar geldim. gücüm bazı şeyleri tamir etmeye yetmiyor ne yazık ki, yaratılış bakımından böyle şeyleri kaldırmam pek mümkün olmuyor bazen. 5 tane sakinleştirici etkisi altında olmama rağmen hala gözüm doluyor. ben hayatımda bundan daha can yakıcı bir felaket görmedim. nolur bitsin artık…

“dün 3.05 mesajını 2019 yılından bugün ise 2018 yılından gönderdin, aslında 2020 yılındayız çocuk kalpli”

aranızda olup hala bu mesajları atabildiğime şükrediyorum şu an. 1 hafta gibi kısa bir sürede, 3 nöbet geçirdim. bu yüzden kullandığım ilaçlar ağır şu an ama kosta rika’ya gittiğimiz ilk günden sonra azaltarak bırakacağım ve normal tedavime geri döneceğim. o zamana kadar böyle biraz sıkıntılı geçecek. şu an bir tane daha nöbet geçirmemeliyim ve geçirdiklerimin sıkıntılarını azaltayım diye kullanıyorum ama harfler ve sayılar birbirine girebiliyor işte böyle.

Untitled_Artwork

görseli değiştirdim biraz. arkadaşımın üzerine palto giydirdik. üşümeyecek artık. kafamıza da bereleri eklettirdim. hasta olmayalım, soğuk dışarısı. yıldızlar ve ay ile doldurduk arka planı ama…

bir kere daha çizdirmek istedim. çünkü birbirimize bakmıyoruz. gene de bu olabilir ama boyatmadan bir de o şekilde çizsin istedim. bu kartpostal diğerlerinden daha önemli çünkü diğerleri yaşanmış birer anıyken, bu bir hayal. diğerlerinin fotoğrafı var, bunun yok. bu özel. boyatınca daha farklı görünüyorlar ama emin olmadan boyatmak istemedim. bir de o versiyonu gelsin bakalım.

aslında bu sefer çok kızmıştım ama son fotoğrafına bir kaç kere bakınca, hepsi geçti gitti aklımdan.

gülüşünü o kadar seviyorum ki…

çocuk kalpli

3.05’de yazdığım gibi, tam olarak böyle oldu. o fotoğraf bana bir şeylerden vazgeçmemem gerektiğini bir kere daha hatırlattı. o şirin gülümsemesine borçlu, şu anki halimi. süper ama fotoğraf. bakıp bakıp mutlu oluyorum. yine bir şey çalmış oldum ama pişman felan değilim.

yarın sabah kosta rika’ya gidiyoruz. bendeki heyecanı anlatamam. daha kosta rika’da nereye gittiğimi bile bilmiyorum, tek kıyafetim hazır değil hatta öyle bir halim var ki, sanki tatile gitmişim, dönmüşüm, öyle yorgun ve güçsüz hissediyorum.

gideyim de terliklerimi bulayım en iyisi.

mutlu geceler,

çocuk kalpli