benim de bir annem var.

31 aralık salı. kadınlardan ve salı günlerinden çok çektim. az önce kar fırtınasının gürültüsüne uyandığımda, arkadaşımın, son mesajımı da bloke ettiğini gördüm. sonra uyuyamadım. bundan sonra uyku düzenine de dikkat etmeyeceğim zaten. ilaç da kullanmayacağım. yutmuş gibi yapıp klozete atacağım hepsini. en kısa zamanda kendi kusmuğumda boğulmak istiyorum. dün öğle saatlerinde, ona, kutuya ulaşabilmesi için whatsapp’ten bir mesaj atmıştım. çünkü instagram’dakini okumamış gibiydi. orada kullandığım numarayı amerikan hattıma çevirip mesaj attım. (çünkü türkiye hattımla bloke durumdayım) o arada dalmışım. sürekli uyukluyorum bugünlerde geçirdiğim nöbetlerden dolayı. gücüm yok. sonra uyandım bir baktım, bloke etmiş. nasıl kırıldığımı cümlelerle anlatamam. aslında anlatabilirim. nöbet geçirerek bayılmışım. yatağımda yazıyordum mesajları, yatağımda bayılmışım. “benim de bir annem var” yazıp arkasından birkaç isyanda bulunmuşum. ama artık anlayamıyorum bu nefreti, dünyanın en güzel insanısın sonuç olarak, bu davranışlar neyin nesi? kalbinin hangi köşesinde böyle bir nefreti barındırabiliyorsun? sonra tekrar uyandım, baktım cevap yazmamış ama yatağım kusmuk olmuş. beynimde ne kadar sıvı varsa gelmiş bu sefer sanırım. burnumdan geldi diye bir tabir vardır. daha önce anlamını hiç düşünmemiştim ama bu sanırım. sıvılar bu sefer burnumdan gelmiş. o an gücümün kalmadığını anladım. tüm hayatım boyunca kırdıklarını, döktüklerini topladığımı, her seferinde onu sevebilmenin bir yolunu bulduğumu ama artık bunu yapacak gücümün kalmadığını yazdım. kurtların arasına kuzu olarak gönderildim ama senin kurt olduğuna inanmamıştım, beni yemezsin, korursun diye düşünmüştüm, diye de ekledim. sonra yine bloke tabi.

 senin içinde olmadığın bu hayatı, artık yaşamak istemiyorum.

son 3.05’im olmasını ümit ediyorum. hiçbir parçası olamadığım bu dünyadan artık ayrılmak istiyorum. elimden gelenin en iyisini denedim bugüne kadar. defalarca kez yeniden başladım. kanatlarım olmadan uçmaya çalıştım yıllarca. her çakılışımda daha çok canım yandı ve daha çok yaralandım. artık yerimden kalkamıyorum. ben bu hayatta sadece arkadaşıma inanmıştım. ondan başka hiçbir şeyim yoktu. sadece bir kere daha sarılabilmenin hayali yaşattı bugüne kadar beni. belki yanında bir kere daha uyumanın. bu ihtimal, hayatta tuttu beni. olmadı işte. benim de bir annem var ve görülen o ki; benimkisi çok üzülecek.

çocuk kalpli