7th november.

tüm galatasaraylılar gibi ben de sanırım hayatımın en mutsuz ikinci 7 kasım’ına uyandım. aslında maçı izleyemedim. dün 1.30’da işten geldiğimde 1 saat kestireyim sonra hem arkadaşıma 3.05 mesajı yazar hem de maçı izlerim dedim ama uyanamadım uykudan, kolumu kaldıramıyordum bir nedenden, alarmımı da eşim gelip kapattı. geceleri uyku ilacı kullandığımdan gündüzleri aşırı yoruluyorum. kalkamadım.

artık akşam 5-6 gibi eşim kaldırdı yemek saati olduğu için ama telefonumu almış. telefonum nerede diyorum, alt katta fotoğraflarına bakmak için aldım orada kaldı diyor. bir yandan da maçı merak ediyorum, hemen ona bakmam lazım diyorum, bakma boşver yenildiler zaten diyor. o an anlıyorum kötü bir şey olduğunu ama bir yandan da hem uykuluyum hem karnım aç. arkadaşımı hatırlıyorum o an, belki bir ümit uyanıp arkadaşıma mesajı girmişimdir diye bakmak için yine de telefonumu ondan alıyorum bir şekilde. eşim de hemen mutfağa girdi, bir baktım su dolduruyor. tezgahın üzerinde de birkaç ilaç. daha yemek yememişim.

telefonu açmamla rezaleti görüyorum. burada beni çok sevdiğini söyleyen insanlar sanki beni öldürmek için öyle şeyler yazmışlar ki hatta bir çoğu sözlerimden alıntı yapmış. o an bir daha anlıyorum ki ben kurtların arasına kuzu olarak gönderilmişim.

oturdum ağladım. ilaçlarımı aldım ama kapanmıyor gözlerim. canım öyle yandı ki saçmalıklar karşısında, bayılamıyorum bir türlü. yatağıma girdim hala bir gözüm açık belki birisi teselli etmiştir diye mesajları okuyorum. akıl hastanesinden çıktıktan sonra hiç ekstra sakinleştiriciye ihtiyacım olmamıştı. sadece kendi ilaçlarımı kullanıyordum. bazılarına minnettarım gerçekten.

eşim becca’ya mesaj atmış, ilaç verip yatırdım, yarın muhtemelen gelemez yanınıza, diye. becca da gelmiş hemen, ben uyurken odamdaymış yine. yıkılmış olmalı. çok üzüldüğünü söylüyor beni yatakta uyurken bulduğunda böyle.

şu kadar kalmıştı yine… mutlu olmama şu kadar kalmıştı.

kimse bana şu saatten sonra gelmesin. benim galatasaray konusunda şakam yoktur. 24 saatin en az 20’sinde aklımda olan, dünya üzerinde bir sevgi ile sevdiğim, bir aşkı bile kıskandıracak türden şeyler hissettiğim arkadaşımı bile, 2 yıl harcamışımdır sırf fenerbahçeli olduğundan ve gözümün önünde ben acı çekerken gollere sevindiğinden dolayı.

neyse arkadaşımdan devam edeyim, sakinleştirir beni. en güzel dünyam o benim. ben en iyisi bir daha futbol izlemeyeyim.

yoğun bir şekilde eziyet çekerek çalışıyorum ama arkadaşımın uyardığı gibi uyumuyorum böylelikle kazandığım her kuruşum büyülü bir hale geliyor. bu büyüye daha önce ihtiyacım olduğunu söylemiştim çünkü noel’de ona çocuk kalbimi göndermek istiyorum bir kutunun içinde. ne yapacağımı yazmayacağım büyüsü kaçmasın diye ama kocaman bir çocuk kalbi gönderiyorum. 13 aralık günü kargolayacağım.

ankara’daki evine gönderiyorum çünkü kardeşimin onun hakkında dediği şeyler az da olsa etkiledi beni. ben, arkadaşımın huzurla kalmasını, onsuz kalmaya tercih ederim. aslında plan noel günü eline ulaştırmaktı ama etiyopya adresini bulsam belki kızardı bana sen gece gündüz beni mi araştırıyorsun, diye. belki sevinmezdi. hem bunu josh’a yaptıracaktım, hiç şık olmayacaktı. josh’un bana bir şeyler hissettiğini biliyorum sonuçta, bunu kullanmak olacaktı.

büyüsü bozulacaktı işin…

belki noel’de/yılbaşı’nda eve gider ve karşısına çıkar bu kutu, tam da böyle üzgün olduğu bir an eline geçer ve mutlu olur. içindeki şeyler “ben durumumuzu kabul ettim ama seni hala çok seviyorum” temalı olacak. mutlu olur diye düşünüyorum. ben de çok mutlu olacağım böylelikle. noel sevdiklerinizle güzel, en sevdiğinize hediye ulaştıramadıktan sonra cebinizdeki tek kuruşun önemi yok bence. durumunuz ne kadar iyi olursa olsun, charles dickens’in a christmas carol’undaki scrooge adındaki yaşlı bunaksınız.

biraz daha kestireyim bari ben, erken kalktım ama gücüm yok dünkü sakinleştiriciden sonra. öğlen ne olursa olsun grip aşısı olmaya gideceğim. gribin de şakası olmuyor.

okuyan herkese sevgiler,

çocuk kalpli

 

6 Comments Add yours

  1. Dora says:

    Keşke 1-2 saat konuşup sakinleştirmeyi deneseymiş. İlaç kötü olmuş. Fenerbahçe için değmezdi, Fenerbahçeliyim. Becca üzülmüştür en çok, ahh favori karakterim benim.

    Senin hatunu da seviyorum kızma, hatta çok büyük saygı duyuyorum, kime ne iyilik yapıyorsa karşılığını bu dünyada seninle almış.

    Öpücük.
    Dora 👧

    Like

    1. puercorde says:

      Selam Dora,

      Eşim açısından da kolay değil bana ekstra sakinleştirici vermek, boşanmaya sadece tek bir epilepsi nöbeti uzaklıktayız. Kötü günler öyle çok gerilerde kalmadı, şurada 2 aydır iyiydim bir de bizimkiler yazlığı ışık hızıyla aldılar. Panik içinde o da şu an. Ben boşanmamızı dünyanın sonu olarak görmüyorum, çünkü Türkiye’de de annem var ama o görüyor.

      Ben de boşanmamızı istemiyorum, sonuçta eşimle kurduğumuz dünya belki hayal ettiklerimiz gibi olmadı ama mutlu da bir dünyamız var. Yani eğleniyoruz sonuçta, yoksa yürümesi mümkün olmaz…

      Becca’ya sabah mesaj attım, henüz dönmedi, normalde 5 dakika içinde yazar. Dediğin gibi en çok ona koymuştur, çünkü bu sefer her şeyin yolunda gittiğine emindi. Futbol için bu kadar üzülmeyi de anlayamıyor tabi, buralarda futbol anlamsız bir oyun. Her ne kadar dünyamın çocuk olduğunu bilse de bir futbol takımı için bu kadar kendimi kaybetmemi anlayamıyor…

      Eşim Reddit’ten görmüş 6 Kasım muhabbeti, orada Türkler ile konuşuyor çoğu zaman. Kim bilir ne kadar korktu da, annemin bana verilmesini halinde beni geri alacağını ona söylediği ilaçları, bana verdi.

      OFFFF!!!

      Ben de arkadaşımla aldım. Yani herkes şizofren olduğumu düşünüyor muhtemelen, o kadar blokeye, defol gite rağmen ben arkadaşımın kalbini hissediyorum, dediğim için. Yani öyle kolay bir his değil, öyle kendimi zorla inandırdığım bir şey de değil, inanmayınca daha çok hissediyorum! Delilik biliyorum ama yok yani hissediyorum. Hissetmediğim zamanlar oldu, hatta yanındayken bile bu kadar hissetmezdim.

      Yani aklı olmasa da kalbi benimle, bu da yaşama sebebim şu an…

      Berbat bir güne uyandım. Birazdan IPTV’mi bir gence hediye alıp uygulamayı sileceğim. Yeter şu futboldan çektiğim.

      Çocuk Kalpli.

      Like

      1. Dora says:

        Futboldan çok anlamam, takip etmem de dün tarihe geçecek derecede ilginç bir olay yaşanmış. Seni üzmek için söylemiyorum sakın yanlış anlama 6 Kasım’da aynı takımın 18 yıl arayla 6 gol yemesini açıklayacak bir terim yok evrende. Dün olağanüstü bir şey olmuş, son gol de son saniyede gelmiş. En yakın arkadaşım gol sayısı 5’te kalınca sevinçten havalara uçtum, hakemin bitirmesini beklerken 6 geldi ve düşüp bayıldım, diyor. Senin gibi manyak çok yani, üzülme. O sırada uyuyor olmana sevindi şahsım.

        Ben tüm alametlere inanıyorum seninle ilgili bebeğim. Yaptığın şey delice ama bu kız diyorum doğrusunu yapıyor. Zaten hikaye derinleştikçe arkadaşının da esasen taş yürekli kötü bir kadın olmadığı da öğreniyoruz.

        Like

      2. puercorde says:

        Evet uyuyakalmam büyük şans oldu. Muhtemelen son dakika gelen 6. golle ben de düşüp bayılırdım ya da nöbet geçirirdim.

        İnsanlar ruh hastası, bana burada “yok kuzum, yok güzel yüzlüm” yazan insan benim tweet’imle dalga geçmiş. Benim bunu okuyacağımı ve oturup ağlayacağımı bildiği halde…

        Birine “Dini olarak eşcinselliği tasvip etmiyorum” dedim. Ne alakaysa bana yine 6-0 üzerinden vurmuş.

        En az 6-7 DM de vardı dalga geçen, küfreden. E ama? Ulan zaten zar zor hayattayım, bir de şu karşılaştığım şeylere bak.

        Bazen kendime soruyorum, 1 yıl önce hiçbir şey yok gibiyken ne değişti, neyin içine girdim, nedir beni peşinden sürükleyen bu şey diye. Birleşik Devletler’e taşınmam ile sadece kendimle kaldığım bir sürece girdim. Özellikle yaşadığım epilepsi nöbetlerinden sonra çok daha duygusal ve hisli biri haline geldim. Keşke hep böyle biri olsaydım dedirtecek türden şeyler ama bunlar. Kötü hissettirmiyor böyle olmak şu an. Böyle olunca en çok arkadaşımı hissetmeye başladım çünkü başından beri olması gereken böyleydi.

        Tuhaf bir şekilde iyi şeyler hissediyorum, kalbimin içi onu hatırladığımda mutluluk doluyor. Bazen başka şeylere dalıyorum sonra birden onu hatırlayıp mutlu oluyorum.

        Ne olduğunu bilmiyorum ama sihirli bir şeyler var. Bu beni mutlu ediyor Dora.

        Ve tabii ki kötü biri değil, hiç olmadı, kendince nedenleri olmalı, anlatmadığı için bilemiyoruz tabi gene de üzücü düşününce ama dediğim gibi kendi hayatı, kendi istedikleri. Benim için kendi içime çekilme vakti geldi de geçiyordu zaten, burada onunla bir dünya kurdum kendime, sanırım artık bununla meşgul olacağım. Eğer birgün ölürsem bu bloğun ona ulaşması için bir zarf hazırlayacağım ve oyuncak sandığıma koyacağım. Hangi gün canı sıkılırsa kendi için yazılmış mesajları okur ben bu dünyadan ayrıldıktan sonra. Özlerse de bunlarla teselli bulur.

        Öyle işte…
        Çocuk Kalpli

        Like

      3. Dora says:

        Epileptik insanlar eski çağlarda kutsal sayılmıştır, öteki dünya ile olan duvarı kırmışlardır denir. Sen gene de ümitlerini kırıp ümidi küstürme, eğer dediğin gibi bir “kapı” açıldıysa elbet vardır bir olacağı.

        Yaşarken ver bence sitenin adresini, işi gücü bırakıp delin olmazsa aha şuraya yazıyorum.

        Like

      4. puercorde says:

        Ona yolladığım an ben en sevdiğim şeylerden birini kaybetmiş olurum. Burayı seviyorum. Ancak ölürsem okuyabilir bu yazdıklarımı. Daha önce demiştim kalbi hissediyor diye, hala böyle düşünüyorum. Kalbi zaten duyuyor bunları. Bunu hissediyorum.

        Ben hastanedeyken kendimi çok iyi hissediyordum kilitlendiğim odada, insanlar bana ulaşamıyordu ve ben huzur doluyordum. Tek istediğim onun mutlu olması artık, kendini kapattığı yerde huzur bulması. O hissi de çok iyi tanıyorum.

        Öteki dünya ile duvarı kırmadım ben, duvar kırıldı altında kaldım…

        Hahaha off ya Dora, benimle zamanını kaybetme boşver.
        Sevgilerle,
        Çocuk Kalpli.

        Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.