north.

babaannem ölmeden önce bana kuzey’in kader olduğunu söylemişti. ona göre bir ülkenin kuzeyinde doğarsan, gittiğin ülkelerin de kuzeyin de yaşarmışsın. benim için doğruydu bu söylediği. sıcak insanı değildim ben. bu denizi ve serinliği seviyordum. kapalı ve gri değil, böyle parçalı bulutlu ve yağmurlu olmalıydı:

IMG_0435

deprem haberinden sonra biraz kafamı dağıtmak adına bu restorana geldim annem ve kardeşimle. günbatımının tadını çıkardık hep beraber. öğlen depremden sonra yaşadığım endişeler biraz daha yerini huzura bıraktı böylelikle. her şeyimi topladım gidiyorum yine. başka bir ülkenin kuzeyine. başka bir ülkenin yağmurlu, parçalı bulutlu gökyüzüne.

eylül kendini onardı. geçen sene ne kadar üzücüyse bu sene o kadar mutlu ediciydi. hem evimde olmak güzeldi hem de arkadaşımın evine yakın olmak. kendisi burada değildi ama ben sanki o oradaymış gibi hissettim tüm gün. gitsem sanki oradaymış gibi hissettim bu gün batımında. eskiden ne güzel birbirimize yakın yaşarmışız. ben ona kuzeyde yaşıyorum ben dediğimde benimle dalga geçerdi, alt tarafı 250km yukarıdasın diye. ankara ona göre karadeniz gibiydi.

öyleymiş. o kadar yakınmışız ki. 250 km neymiş ki gerçekten. birkaç gün sonra aramızda 12000 km olacak. üşenmedim addis abbaba’nın grand rapids’e kaç km olduğuna baktım ve sonra ankara’nın karadeniz’de olduğuna karar verdim. ankara karadeniz’deymiş.

hoşçakal karadeniz.

çocuk kalpli.

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.