şuayip.

IMG_9626

bugün demir bebekle ilk tanışmamız. geçen yıl 3 aylıkken onu görmüştüm aslında ama o seyahatte çok sarsıcı bir nöbet geçirdiğim için hiçbir saniyesi kalmamıştı aklımda. ben aslında şuayip diyorum bu çocuğa. komik, onu sevip eğleneceğimiz bir adı olsun istedim. ben çocukken yasemince adında bir televizyon programında  şuayip adında komik bir tipleme vardı. çok gülerdim ona. o yüzden öyle sesleniyorum.

yanlız bu çocuk benim sallanan koltuğuma kurulmuş, bir de kuşumu dövüyor gelip gidip. ben bunun kafasını kırarım birkaç güne. zaten yurtdışından getirdiğim süslerden birkaçını kırmış şimdiden. allahtan oyuncaklarımı alma niyeti ile geldim, yoksa onları da bulur kırardı bu. anneme zerre güvenmiyorum bu konuda. ben korurum oyuncaklarını diyor. kesin korur. çocuk gözümün önünde gözlüğünü kırdı, önemli değil yarın ben bunu yaptırırım dedi. yarın sabaha kadar telefonu ve bilgisayarı göremeyecek. sıkıntı yok ama. çünkü bu çocuk her şeyden önemli!

hayır kıskanmadım!

yani tamam biraz da olsa kıskandım sanırım ama o gidince bu evin çocuğu yine ben oldum. bugün huzur içinde uyudum odamda tüm gün. kapımı kapattım, tıpkı akıl hastanesindeki gibi güven içinde uyudum. beni kapının arkasında seven ve koruyan insanların olduğunu biliyordum.

tüm hafta böyle dinleneceğim muhtemelen. aslında spor programı yapacaktım kendime, yazın aldığım göbeği evimizin altındaki sahilde eritmeyi düşünüyordum ama saatimin şarj kablosunu kaybetmişim. seyahat etmeyi bu yüzden sevmiyorum. mutlaka her seyahatimde bir şey kaybederim. şu ana kadar hiç boşum yok. mutlaka bir yerlerde bir şey bırakmışımdır.

mutlu geceler,

çocuk kalpli.