yeshuati.

dün ne kadar histeriksem bugün bir o kadar alakasızım. hiçbir şey umrunda değilmiş gibi. bugün eve gitmek istemedim, eşimden pijamalarımı istedim burada kalmak için. almaya gitti ama şoka girdi söyleyince. bugün yaşadığı ikinci şok çünkü. ilki sabah annemden aldığı “tedavisi biter bitmez ilk uçakla eve gelsin” mesajıydı. 8 gün sonra bir biletim olmasına rağmen annemin bu çağrısı onu zaten ürkütmüştü, bir de benim burada kalmak istediğimi duyunca artık gözleri doldu. annem sadece 1 hafta daha bana o bağımlısı olduğum ilaçlardan verilmeyeceğini garanti altına alıyor, korkma dedim ama  o da, “annen dönüş bileti alma şimdi” dedi ama diyip başladı ağlamaya.

bir şey diyemedim çünkü annemin endişesini ve öfkesini hesap edemiyorum şu an. gerçekten boşayabilir bizi. ne zaman benim iyi olduğuma, akıllandığıma inansa, arkasını döndüğünde beni hep aynı çukurun içinde buluyor. aslında bu sefer hiçbir şey yapmadım. hala sarhoş olup epilepsi krizi geçirdiğimi sanıyorlar kardeşimle. eşim de öyle biliyor. gerçeği tek becca biliyor ama o da pasaportumu elimden alıp beni buraya kapattı zaten. her şekilde bana girmiş durumda.

ama dünkü kadar kötü hissetmiyorum…

sadece ilaç verildiği için değil, bugün doktorlarımla konuştuğum şeylerden sonra  oturumlara daha bir istekli katılıp, her anın parçası olduğum için sanırım. bunda bakış açımın değişmesinin de büyük etkisi oldu. doktora ilk üzerime kilit vurulduğu gece çok kötü hissettiğimden bahsettim, buraya dün gece girdiğim yazıyı ona anlattım. tüm dünyayla bağlantım istediğim dışında koparıldı dedim. seni o dünya üzmesin diye korumaya aldığımızı düşün, seni üzen dünya artık sana ulaşamıyor diye düşün dedi.

böyle olunca ben de bugün kendi isteğimle kilit altına alınmaya karar verdim. olaya bakış açım değişti. muhtemelen bu gece kapımın kilitlenmesinden mutlu bile olacağım ve yarın akşam da eve gitmek istemeyeceğim.

her şeyden kaçabildiğim kadar kaçmak istiyorum…

telefon molalarımda sadece josh’la mesajlaşıyorum. uzun uzun mesajlar yazıyoruz birbirimize. buranın hep gelmek istediği ama bir türlü cesaret edemediği yerlerden biri olduğundan bahsediyor. onun da korkusu insanlarla sürekli aynı ortamda kapalı kalmak yoksa en az benim kadar ihtiyacı olduğunu anlatıyor.

bir çok insanın merak ettiği soruyu cevaplayayım, rüyalarımdan etkilendiğimi söyledim sadece, çünkü rüyamda zaman yolculuğu yapıyorum, rüyalarımı kontrol edebiliyorum, desem sonsuza kadar burada kalacaktım. o kadarını göze alamıyorum şu an. ama belki ileride alırım.

sanırım bununla da ilgili bir karar verdim. birincisi hiçbir şeyi hayal dünyamda yarattığını düşünmüyorum. hissettiğim şeyler gerçekti, çünkü hala onları hissediyorum. daha önceki yazılarımda bahsetmiştim, arkadaşımın beyni ve mantığı değil, kalbi çağırıyor demiştim. bu hissettiğim onun kalbi, kendisi değil demiştim. bunu öylesine yazmadım. yıllar önce zihni beni unutsa da kalbi unutmadı. o kalpti beni çağıran. bunu biliyorum. bu yüzden yaptığım hiçbir şeyden pişman değilim. üzgünüm ama pişman değilim. bu hayatta olmasa bile öteki hayatta kalbi sonunda ona, beni hatırlatacak. zaten biz doğmadan önce arkadaştık, bu dünyada da o yüzden bir araya geldik, ben buna inanıyorum.

ben de artık bu dünyadaki yerimi kabulleneceğim onunla. bir daha ne olursa olsun, karşısına çıkmayacağım. rüyalarımda devam edeceğim artık. onunla orada yaşayacağım. muhtemelen 3.05 mesajları ben ölünceye kadar gitmeye devam edecek. bilinmez meçhule yazılan bu yazılar ona asla ulaşmayacak ama kalbi hissedecek. o kalbi mesajsız bırakamam. çünkü benim de kalbim ondan yana.

okuyan herkese mutlu geceler,

çocuk kalpli. (pine rest, gr)

3 Comments Add yours

  1. Bu kilitlenme olayı ilgili olabildiğini düşündüğüm bir haberi paylaşayım https://www.haberler.com/guney-kore-nin-gonullu-mahkumlari-para-ile-hapis-11468165-haberi/
    Sadece isme takılı kalmayın amaç sonuçta huzur, sizin kaldığınız yer gibi bir şansım olsa ben 1 ay kendimi kilitletirim

    Like

    1. puercorde says:

      Merhaba,

      Haber için teşekkür ederim, haberdeki kıstasları ne derece sağlıyorum bilmiyorum ama bu sabah uyandığımda bir yerlerde kilitli tutulmanın, beni çok mutlu eden bir şey olduğunu farkettim. Hiç kimsenin size ulaşamaması, sizin hiçbir şeye ulaşamamanız, tek kelime ile harika bir şey. Tuhaf ama hep burada kalmak istiyorum. Özgürlüğüme hiçbir zaman düşkün biri olmadım ama bu kadarını kendimden bile beklemezdim sanırım. Akşam tekrar odama kilitleneceğim an için yaşıyorum şu an. Hatta şimdiden çok heyecanlıyım. Belkide akşam yemeğinden önce kilitler misiniz beni buraya diye sorarım.

      Bu sosyal medyayı hayatımıza kim soktu bilmiyorum ama aslında hepimiz o dünyanın yarattığı bir sanal hapishanenin içindeyiz farkında olmadan, bu yüzden belkide odama kilitlendiğimde mutlu oluyorum.

      Sevgiler,
      Çocuk Kalpli.

      Like

  2. Dora says:

    1 günde karakterini değiştirmişler ama? Bence bu mesajı alır almaz kaç oradan. Tüm bloğunu okudum ama burası ciddi kafama takıldı, tekrar tekrar okudum, 2 gün içerisinde bu kadar keskin bir ruh hali değişimi olmamalıydı…

    Like

Leave a Reply to Dora Cancel reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.