pjs.

her insanın tuhaflıkları vardır. gerçi benim bu cümleyi kurmaya yüzüm yetmeyecek kadar tuhaf bir hayatım var ama bunu görmezden gelmek istiyorum şu an. bloğumun başlığındaki pijamalar bu hayattaki en büyük zevkim. çok mutlu oluyorum giydiğimde, çok daha huzurlu hissediyorum. derler ki, bu dünyadan ayrılırken size en çok sevdiğiniz 3 şey sorulurmuş. benim cevaplarımdan biri bu pijamalar.

bugün biraz ara verip kendimle ilgili bir şey yapmak istiyordum. önce biraz daha açılmak, 2 gün önce yapılan iğnenin yan etkilerinden kurtulmak amacıyla bisikletimle evimin yakınlarındaki göle gittim. sonra dönerken üniversitenin kampüsüne uğradım. çok güzel bir üniversitenin kampüsüne sınır olan bir yerde yaşıyorum, içinde bisiklete binmek çok keyifli oluyor. tabi sonra ne oldu, düştüm. (siz şok) ama çok komik düştüm. ben düştüm, ben düştükten sonra bir de bisiklet kafama düştü. bir miktar yaralanınca, ben de elimi yüzümü yıkamak için kütüphane binasına girdim. bu binada üniversitenin mağazası da var, sarı kırmızı ürünlere sahip olduklarından arada bakarım hep. bugün yeni bir pijama çıkarmışlar. ilk alanlardan biri ben oldum tabi. görür görmez denedim. deliriyorum pijamalara. bir de sarı kırmızı olunca aklım gitti birden. hemen alıp eve geldim.

IMG_6155

yılda en az 4-5 pijama alırım. amerika’ya geldiğimden beri neden bilmiyorum hep kareli alıyorum. türkiye’deyken genelde çizgili alırdım. tüm bu pijamalar nerede diye soracak olursanız, hepsi yırtılıyor efendim. en pahalısını da alsanız, en kalitelisini de alsanız mutlaka yırtılıyorlar. bunlar sadece mart ayından beri aldıklarım:

IMG_6178

üstten 2. ile 6. aynı, çünkü en çok bu pijamayı seviyorum. yırtılır diye ondan 2 tane aldım. alttakini giymiyorum hiç. sadece pijama altı alıyorum çünkü pijama üstlerini hiç kullanmıyorum. eskiden üstümde hiçbir şey olmadan yatardım ama şimdi evime kimin ne zaman gireceği hiç belli olmadığından daha temkinliyim. eşimin ailesi gelebiliyor, becca gelebiliyor, eşimin aptal arkadaşları uğrayabiliyor. ben de bu aşağıdaki tişört gibi beni rahata erdirecek şeyler giyiyorum yatağın içinde.

IMG_6182

yıkanmaktan incelmiş, yakaları yırtılmış, kırışmış ama tüm sahip olduğunuz tişörtlerden yumuşak, üzerinizde nefes alan türden. hatta bunun çok daha eskisi sırtımda şu an. arka kısmında 3 tane delik var. öyle iyi hissediyorum ki içinde anlatamam. annem bazen sabahın köründe ben yataydayken arıyor, üzerimdeki tişörtü görünce allahım sen bana sabır ver diye azarlıyor beni. buraya geldiğinde sakladım bu tişörtleri bulursa çöpe atacağını bildiğimden.

öyle işte bugün kendime pijamalarımla ara verdim. yeni bir pijama alıp diğerlerini yıkadım ve ütüledim. sadece pijamalarıma odaklandım.

şimdi biraz daha iyiyim.

okuyan herkese mutlu geceler,

çocuk kalpli.

4 Comments Add yours

  1. Nida Gündüz. says:

    bu bloğun bir yerlerine oturup saatlerce bağırarak ağlayasım var 😦 sizin kadar niyeti temiz birine rastlamadım ben
    nolur üzülmeyin nolur

    Liked by 1 person

    1. puercorde says:

      Sevgili Nida,

      Öncelikle yorumun için teşekkür ederim. Niyeti temiz çok kişi var. Ben sadece aralarından blog yazanım. O kadar çoğuz ki aslında, o kadar ihtiyacımız var ki insanlara ve yardımlarına. Acımasız dünyaya karşı, silahımız olmadan ateş etmeye çalışıyoruz. Ama lütfen benim için üzülme, benim tüm hayatım boyunca elimden tutan insanlarım oldu. Bir nedenden elim hep tutuldu. Bugüne, buralara kadar geldim. Bundan sonra da böyle devam edeceğim.

      Sevgilerle,
      Çocuk Kalpli

      Like

  2. Nida Gündüz. says:

    eğer kimse tutmazsa elinizi bana gelebilirsiniz
    sizi böyle hayal ediyorum https://vimeo.com/11305685 sanırım böyle bir anneniz var ki bugünlere gelebilmişsiniz
    bloğunuzdaki hayatınız esasen masal misali her kelimesinin reel olduğuna eminim, sahte olamayacak kadar gerçekler hepsinin bir doğruda bulunması gereken nicelikte detayları var
    umuyorum arkadaşınızın yanına dönersiniz büyük heyecanla bekliyor dua ediyorum sizin için
    çok güzelsiniz hep böyle güzel kalın

    Like

    1. puercorde says:

      Evet videodaki kişi benim ama 25 yaşıma kadar böyle olduğumu bile bilmiyordum. Masumiyet çağım sonlanmayınca ancak farkına vardım bir şeylerin. Ben farklı biriydim. Nihayet bununla yüzleşince evet birkaç doktor Asperger olabileceğimi söyledi. Ama bir anlamı yoktu. Olan olmuştu artık. Ben o yaşıma kadar hayatta kalabilmiştim. Eskiden internet yoktu, toplumsal farkındalık yoktu, bu türden bilgilendirme videoları yoktu ama haklısınız öyle bir annem oldu. Ve öyle bir ailem.

      Annem her şeyim. Ona bir şey olduğunda ben de hayatta kalamayacağım. 35 yaşında bile hala benimle oynuyor. Kardeşlerim de öyle. Benim dünyama entegre bir biçimdeler, hepsi birer hayvan. Sabahtan akşama kadar saçmalıyoruz hep beraber. Hatta evlenince eşim de bir hayvana dönüşüp o oyuna katıldı. Sevgi ve sakinlik içinde büyütüldüm, diğer kardeşlerim kendi kendilerine okullar kazanabiliyorken benim hep özel derslere, rehberlik hocalarına ihtiyacım oldu. 22 yaşından sonra da sakinleştiricilere ve doktorlara. Buraya yazdığım her şey, tüm o insanlar gerçek. Her detayına kadar.

      Çok teşekkür ediyorum ince yorumunuz için. Ama benim bu saatten sonra tek olmak istediğim yer, buradan da okuduğunuz gibi arkadaşımın yanı. Ama çok teşekkür ediyorum, gerçekten. Duygulandığımı bilmenizi isterim. O videoyu görmemiştim. Siz de çok güzelsiniz.

      Sevgilerle,
      Çocuk Kalpli.

      Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.