our blue son.

emmet kaçtı. yaşadığımız mahallede sofia diye ufak bir kız var, öğlenleri evimize girip sincaplarıma bakmaya geliyor. bugün mutfak kapısını aralık bırakmış. ben de yukarıda odamda uyuyordum. gitmiş işte. küçük mavi oğlumuz gitmiş. hep sincap arkadaşları ile dolaşmak istiyordu. başarmış sonunda. eşimle salondaki halının üzerinde yarım saat bağıra bağıra ağladık. bu sefer ikimiz de sakinleştirici aldık. şimdi odalarımızda devam ediyoruz ağlamaya…

becca kapama gözlerini, uyumadan konuşalım çıktım geliyorum dese de gözlerimin sakinleştiricinin etkisi ile dayanıcak durumu yok şu an. ağlamak daha çok yardımcı oluyor kapanmalarına. biraz da normalde aldığımdan fazlasını aldım konu emmet olunca. zaten dünya üzerinde hiç bir söz yardımcı olmayacaktır şu an bana.

yine paramparça koyuyorum kafamı yastığa. yine tüm dünya üzerime yıkıldı.

ah, emmet. mavi küçük oğlum benim.

çocuk kalpli.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.