there she goes again.

dünkü aldığım sevinçli haber daha iyi bir zamanda gelemezmiş sanırım, bana verdiği motivasyonla bugün yazın yapmayı düşündüğüm tüm hayallerin temelini attım. arkadaşıma yazmayı düşündüğüm kart için ilk yazı dersimi tamamladım, çocuklar için yapmayı planladığım youtube kanalı için gidip ses kayıt cihazını ve ilk seslendirmek istediğim kitabı aldım, aslında yazı dersleri için birkaç şey almaya gitmiştim ama görünce birden onları da alma isteği geldi ve çok güzel de oldu açıkcası.

hatta eşime madem artık iyiyim, yeniden kuzeye ışıklarını avlamaya gidelim mi bile dedim.

aradığım şey biraz moralmiş demek ki…

bugün alfabenin ilk harfini denedik. eve geldiğimden beri sürekli heryere a harfi yazıyorum. bu aynı zamanda onun da adının ilk harfi. o yüzden daha da çok seviyorum bu harfi. düşündüğümden daha zormuş ama bu yazı olayı. elim ağrıyor hocamın istediği gibi yazmaya çalışırken. zaten o bakarken daha da geriliyorum, hayatımda ilk defa ellerimin terlediğini hissettim bugün.

eşime bahsetmemiştim bu kursları almaya başladığımdan, eve geldiğinde masamızın üzerindeki kağıtlarda birbirinden alakasız farklı boyutlarda “a” harfleri görünce aklı çıktı birden, bana öyle bir bakışı var ki yüzündeki o “aklını yitirdin sonunda değil mi” ifadesini hayatım boyunca unutamayacağım.

hayatım boyunca hep güzel bir el yazım olmasını istedim ve sanırım bunu yapmamın zamanı geldi dedim. ama arkadaşım için yeniden yazmayı öğreniyorum deseydim de umursamazdı hiç. daha önce istanbul’da yaşarken yatak odamın çekmesinde bir seramik kaşık bulmuştu ve bu kaşığın burada ne işi var dediğinde onu bir kere adını vermeden anlatmayı denemiştim;

“bizim için dışarıda hüzünden başka hiçbir şey yok çocuk kalpli” demişti.

eşim geçmişimdeki uyku ilacı bağımlılığım yüzünden zaman zaman çekmecelerimi karıştırmak ve bir uyku ilacı var mı diye yoklamak zorundaydı. annemin, onun benimle evlenmesine izin vermesindeki tek şartı buydu. amerika’ya geldiğimizde bu aranmaların sayısı daha da arttı, çünkü burada internetten satın alınan bir uyku ilacı yakalandığınızda michigan yasalarına göre en az 7 yıldı.

amerika’ya taşındıktan sonra bu kaşığı bir süre önce yine çekmecemde görmüştü. eşimin çok sevdiğim bir yönü vardır, mevcut durumu eleştirmez, onun iyi veya kötü olduğu ile ilgili herhangi bir yorum yapmaz ama daha iyisini bir şekilde ortaya koyup seni bir şekilde kandırır.

sadece bir akşam yemeğinde  “sanırım sevdiğin şeyleri yatağının yanındaki alt çekmecene koyuyorsun, umarım amerika’da hoşuna gidecek daha çok şey buluruz, çok boş görünüyor, senin gibi birinin çekmecesi daha dolu olmalı” dedi.

biz aseksüllerin tek iyi yönü kıskançlık nedir bilmememiz sanırım, neden kıskanmak zorunda olduğumuzu bile anlayamıyoruz ama doğru olan şu ki bizim için dışarıda gerçekten hiçbir şey yok.

ama bunu kalbe anlatmak zor, hele o kalp çocuk kalbiyse…

ve her konuda daha iyisi varsa da bunun yok, çünkü o, bu dünyada gördüğüm her şeyin en iyisi…

okuyan herkese mutlu geceler,

çocuk kalpli.

ps: yazılarımda hep başkalarının fotoğraflarını kullanıyordum, bu sefer de kendi çektiğimi koyayım dedim. benim de belki birine faydam olur. anma gününde iphone ile portre modunda çektim. güle güle kullanın. sevgiler.

IMG_2884

bonus: o kaşık

IMG_3336

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.