the end of a journey.

on

yarın annemler gidiyor. onları şikago’ya götürüp biraz gezdirdikten sonra yolculayacağım. geldikleri için ne kadar mutlu olduysam gittikleri için o kadar üzüleceğim sanki. kesin ağlayacağız da. ayrılırken hep ağlıyoruz zaten…

ama burada başka iyi haberlerim var. birkaç gün önce yine eeg çektirmiştim, annemler geldiğinde onlarla doktora gidip konuşabileyim diye. epilepsi geri gidiyor. bir öncekinden de daha iyi çıktı. sanırım lamictal’i tam doza çıkardığımızda defolup gidecek benden bu hastalık. tek sıkıntım var, hayata bir an önce geri döneceğim, kendimi kriz geçirmeyeceğim diye sıkarken şiddetli bir anksiyete krizi geçirdim. bir yeri tamir ederken öteki yeri yıktım yani. doktorum buna da bir çare bulduğunu söyleyince baya bir rahatladım ama cuma günleri iş çıkışı içeceğine 10 damla nörodol damlat ve uyu diyince olay çıkardım. istemiyorum bu ilacı. beni daha kötü hissettiren bir ilaç yok bu evrende. yatağımda hareket edemeden uyumayı bekliyorum, kalktığımda da hafıza kaybına uğruyorum. bir de bebek gibi yastığıma salyalarım akmış oluyor. uyandığımda belamı bulmuş gibi hissediyorum böyle. hislerimin geri dönmesi de 2-3 günü buluyor.

dedim içmem. bir kutu kola ile içmene izin versem dedi. tamam o zaman içerim bak dedim. bu kadar da iradesizim. aslında bir daha kola içmeye ihtiyacım olmayacakmış gibi geliyordu son zamanlarda ama teklif edilince gözlerim parladı birden. kola içmeyi çok özledim. haftada bir gün de olsa içebileceğimi bilmek beni aşırı mutlu etti. hatta planımı bile yaptım o an öyle 10 damlayı kolaya hemen boşaltmayacağım, kolanın 3/4’ünün tadını çıkarıp içtikten sonra kalanına 1/4’üne ilacı damlatacağım. böyle de yazınca matematik problemi gibi oldu ama neyse artık. lamictal’de de 200’e çıkıyorum gelecek cuma günü. her şey iyi olacak!!

umarım pazar günü şampiyon oluruz, gelecek hafta her gün cezalıyım. işten eve gelip birkaç saat dinlendikten sonra tekrar iş yerime dönüp yemek servisi bulaşık gibi gönüllü hizmetlerde bulunacağım. becca geri adım atmayacak. bugün bir iki şansımı zorladım affetsin diye ama yemedi. olan oldu artık, bari mutlu bir şekilde çekeyim cezamı. pazartesiyi düşününce şimdiden geriliyorum, nolur pazar günü şampiyon olalım.

astral seyahat zaman yolculuğu ile ilgili yazı yazacağım ama şu an değil, soru sormaya devam edin, siz sordukça ben kafamda daha çok şekillendiriyorum. şu ara tüm maillere ve dm’lere dönmeye çalıştım ama bu hafta benden kimseye mail-dm gelmez büyük ihtimal. şimdiden yazayım, kimse alınıp kırılmasın. bir de dün yazdığım gibi çok dağıldım yakın zamanda iki yolculuk yapınca, kafamı da toparlayamıyorum. cuma günleri alınacak nörodol iyi olacak aslında galiba. haftada bir böyle bir şeye ihtiyacım var gibi. böyle hep mutlu olur sürekli zaman yolculuğu yaparsam aklımı kaçırırım diye düşünüyorum.

atatürk’ü görme fikrini çok beğendim, kalbime yazdım direk. süper olur bence. popoma kurşun yemeye de değer sanırım.

okuyan herkese sevgiler ve mutlu geceler,

çocuk kalpli.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.