declare war.

baharın ve ailemin gelmesiyle aynada mutlu birine bakıyorum bugünlerde. yüzümü güldürdüler. çok yoruluyorum aslında, işe gidiyorum işten geliyorum onlarla zaman geçiriyorum, 5 dakika telefona bile bakamıyorum ama çok mutluyum. işe özellikle gidiyorum istesem izin alırım ama annem beni iyi görsün istiyorum, tüm gücümle zorluyorum. güçlü görünmeye çalışıyorum. ama dün sabah iş yerine geldiğimde masamda uyuyordum artık, beni böyle görünce becca hadi evet git yarın daha güçlü gelirsin dedi. gidemem, annem erken geldiğimi görmemeli dedim. tamam o zaman benimle gel dedi. normalde family promise için ayırdığımız yataklar var, sokakta kalan insanlar belirli zamanlarda kilisemizde yatıyorlar onlardan birini açıp bana yatak hazırladı ve gel burada iş çıkış saatine kadar uyu dedi. hayır diyemedim direk kafamı koydum. içimden de düşünüyorum allahım ben bu kadar iyi bir insanı hak edecek kadar ne yaptım diye. o anın verdiği huzurla uykuya daldım sonra.

telefonumun sesini açık unutmuşum. saat 12 gibi mailin düşme sesi ile kalktım. ama maili anlayamıyorum, annemlerin gittiği hafta her akşam family promise gönüllüsüyüm ve sadece çocuklar değil aynı zamanda mutfak da bende. gelen yemekleri onlara servis edip çıkan bulaşıkları yıkayacağım. bir de tek başınayım. kimse de yardım etmeyecek.

herhalde bir yanlışlık oldu diye koşarak üst kata çıktım. becca niye erken kalktın bir şey mi oldu dedi. mail geldi kafam karıştı görünce dedim. fikrini alayım nasıl cezanı beğendin mi dedi? iyide o hafta softball ligi başlıyor her akşam maçım var dedim, bilerek öyle ayarladım belki öğrenirsin yalan söylememeyi dedi.

yani var ya, 3 saat sürmedi. kahrolsun bir şeyler…

ya ama diyecek gibi oldum, şikago’ya gitmek için bana yine yalan söyledin üstelik bu sefer eşine de söyledin dedi. eşim bunu biliyor mu dedim? evet o da başka bir şey hazırlamıştır senin için dedi.

ama ama…

eşim de gitmiş beni anneme şikayet etmiş. eve bir geldim annem bir başladı, oooo ooooooffff. akşam 8’de yattım kurtulmak için. güneş bile batmamıştı.

anlaşılan becca beni adam etmeye karar vermişti ama bu yolda kimlerin kurşun atıp kimlerin kurşun yediğini bilmiyordu. yine de sanırım çocukkalpli – her türlü sahtekarlık, alavere dalavere, yalan, hile hurda hizmetlerine bir süre ara vereceğim yoksa tüm yazım bu cezalarla mahvolacak.

softball liginin ilk hafta maçlarını kaçıracağıma inanamıyorum. tüm kış heyecanla beklemiştim, geçen hafta büyük bir heyecanla sopamı temizledim, sonra heyecanım geçmesin diye uyandığımda ilk göreceğim yere koydum.

ya ama bu ceza çok ağır oldu ya!!!!

ikisi de görür gününü. ikisine de gülmeyeceğim, hep somurtacağım cezam bitene kadar. hatta eşime başka şeyler de yapacağım. dün annem beni azarlarken gülerek fıstık yiyordu. zevk alıyordu böyle.

savaş ilan ettim. bu bir savaş ilanıdır. kılıcımı an itibarı ile çekmiş bulunmaktayım.

okuyan herkese sevgiler,

çocuk kalpli.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.