may 2.

on

şimdi farkettim aslında bir şeyler çok göstere göstere gelmiş, kışlar hep çok zor geçer benim için zaten, çok konuşurum, çok yazarım ama son zamanlarda günde 2 tane yazı girecek kadar ihtiyacım olmuş sustuklarımı haykırmaya. bu sildiklerimi göstermeyen sayılarım:

Ekran Resmi 2019-05-02 16.07.10

görünen o ki çok zor bir kış olmuş. mayıs’a kadar her ay biraz daha zorlanmışım. yazarak kendimi rahatlatmaya çalışmışım. ama iyiye gitmem gerekirken daha da kötü olmuşum.

zamanım daralıyor!

bugün aslında benim için “olan oldu ne yapalım hayat devam ediyor günüydü” ama öğleden sonra başka bir şeye dönüştü. becca’nın annesi beni acil olarak aradı. çocuklar bugün babaannelerinde kalacakları için şehir dışına çıkmışlardı lakin çocukların babaanneleri oğulları için atar topar hastaneye gitmek zorunda kalınca koşarak gidip çocukları almak zorunda kaldım. aslında araba kullanmamam gerekti ama durum çok acildi. babalarının kardeşi handikaplı biri, tüm hayatını sandalyeye bağlı olarak geçiriyor ve arada sırada kriz geçirip komaya giriyor. komadan çıkınca ailesi bugün de ölmedi diye seviniyorlar. bugün yoğun bakıma alındı, durumu çok ciddiymiş. şu an başında öldü mü ölecek mi diye bekliyorlar. kyle için çok üzgünüm, şu an amerika’ya geri geriyorlar becca ile ama moralleri sıfır olmuştur eminim.

kyle, tüm hayatı boyunca kardeşini sırtında taşımak zorunda kalmış biri. acı çektiğini görse de abisinin ölmesini asla istemiyor. eşi becca da kardeşi ile benzer acılar yaşayan biri. kendisi bir kilisenin lideri olsa da kardeşi bir eşcinsel. öyle gizli felan da değil, açık açık bunu yaşayıp haykıran biri. kilisedeki durumunu göz önünde bulundurarak onu kardeşlikten silebilir ama yapmıyor hatta insanlar onu bu zayıf yerinden incitirken o herkese anlayış göstermeye çalışıyor.

hepimiz bir şeylere dayanmaya çalışıyoruz sanki. hiç acımıyorum kendime bu yüzden. herkesin canını acıtan bir şey var. benimki de bu işte.

çocuk olmak…

her zaman kötü de sayılmaz. kyle ve becca’dan olma şeyleri eve getirdikten sonra onlara yemek yapıp sonrasında onlarla oyun oynadım akşam uyku vakitleri gelinceye kadar. lazarus’u yatağıma yatırdım, birazdan gidip onunla uyuyacağım. yatmadan önce poposunu temizlediğim için bunu hakettiğimi düşünüyorum. daha önce hayatımda bir bebekle uyumamıştım. bebek battaniyem vardı hep ama kendim için kullanırdım. normalde ilaçlarımı alır almaz kafamı yastığa koyup uyumayı beklerim ama şu an gözümü açamayacak kadar uykumun gelmesini bekliyorum, yatakta dönüp onu uyandırmamak için.

hayat verdiler bugün bana…

hayat ona inandığımız her gün yeniden başlar. bugüne ve baharın gelip güneşin bizi tekrar mutlu edeceğine inancım tam.

hala uyanık kaldıysa burada yatağında bir bebek olan çocuk kalpli olarak okuyan herkese iyi geceler, mutlu rüyalar diliyorum.

sevgiler,

çocuk kalpli.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.