coming back.

ne zaman çok iyiyim, çok süperim, her şey çok güzel desem o günümün ertesi mutlaka bir hastanede sonlanıyor. pazar günü bir şekilde eşimi ikna edip benimle maç izlemesini sağladım. maç sırasında ani bir heyecanlanma görürsem kapatırız televizyonu dedi. bu yüzden maç boyunca heyecanlanmamış gibi yapmaya çalıştım, hiçbir tepki vermedim gole kadar. golü bulduk, sonrasında olanları hepimiz biliyoruz zaten. daha önce de galatasaray – fenerbahçe maçlarına çok üzüldüm ama dünkü bir bambaşkaydı. hakkımız aynı kişi tarafından 2. kez çalınıyor ve biz hiçbir şey yapamıyoruz.

eşim ilaç verip yatırdı, ertesi gün işe gittim ama becca’ya tuhaf gelmişim ki eşimle yazışmaya başlamış. güne çok kötü başladım, hiç gülmüyordum dün sabah. dokunsalar ağlayacak derler ya, o haldeydim. paniklememeye çalıştım ama bunu yaptıkça daha da kötü oldu. becca eve git dinlen istersen dedi ama ben yapmadım. zorladım kendimi. nasıl görünüyordum bilmiyorum ama eve geldiğimde eşim beni görür görmez, hastaneye gidelim, epilepsi krizi geçirmek üzere olabilirsin dedi. hastaneye gittiğimizde doktor ışıklı kalem ile gözbebeklerime bakar bakmaz evet eşin haklı geliyor dedi. (krizden önce gözbebeği aşırı derecede büyüyor bu yüzden boş bakıyorsunuz)

olan yine popoma oldu. türkiye’de ne güzel kokteyl yapıyorlar tüm iğneleri bir seferde batıyor, amerika’da hepsini teker teker yapıyorlar. popoya 3 delik açılıyor. (bir de normalde hiç acımıyormuş gibi yatmana gerek yok ayakta da yapabilirim diyorlar) nasıl yaktığını tarif edemem. hastaneden eve gelince yattım ve bugün işe gidemedim bu yüzden, kalktığımdan beri çift görüyorum zaten. böyle sakinleştirici iğne olduğumda ertesi gün mutlaka kalkıp yürümem gerekiyor ama bugün başım dönüyor, yataktan hiç çıkmayacağım. yarın işe gideceğim ama ne olursa olsun gideceğim.

epilepsi krizi geçirince de bu iğneyi oluyorsun, geçirmezsen de. ama geçirmemek, önlem almak daha iyi çünkü epilepsi krizinden sonra psikolojik ve fiziksel açıdan kendine dönebilme çok daha uzun sürüyor. ayrıca epilepsi krizlerinin sonunda hafıza kayıpları da oluyor, bir de kişinin kendisine zarar verme, düşüp kafasını bir yere çarpma gibi durumları var.

neyse kriz geçirmedim bu sefer, sadece popom acıdı. moralim de kötü değil hatta krizden önce böyle bir önlem aldığımız için mutluyum, sadece aşırı uykulu hissediyorum. biraz daha yatacağım sanırım.

ps: türkiye’de futbol, galatasaray karşı oynanan ve sonunda galatasaray’ın şampiyon olduğu bir oyundur. kabullenmeyeceğiz, sonuna kadar kovalayacağız!

sevgilerle,

çocuk kalpli.

 

 

 

 

3 Comments Add yours

  1. gamzenur says:

    Çok geçmiş olsun çocuk kalpli,dikkat et kendine..

    Liked by 1 person

    1. puercorde says:

      Teşekkür ederim ama gördüğün gibi etmiyorum hiç. Akılsız biriyim ben. Sevgilerle.

      Liked by 1 person

      1. gamzenur says:

        :/

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.