didn’t work.

birkaç gündür bisküvili pasta yapmayı deniyorum, bir türlü olmuyor. 3. denememde de olmayınca bıraktım kendimi artık yağmurlar gibi. ben normalde yılda 1 kez ağlarım ama onda da anıra anıra ağlarım. konunun zaten pasta ile ilgisi yok. ağlamam gerekiyordu. çok güzel bir düşünceydi tüm ilaçları bırakmak istemek ama olmuyor, 5 gün dayanamadım bunu görmemek için kör olmak gerekir. ağlarken o kadar canım acıyordu ki, 911’i kendim arayıp, gelin beni alın evet ister kelepçeleyin ister zincire vurun ama en yakın hastaneye kapatın demek istedim, birkaç kere yazdım telefonumun ekranına 911’i. çevirmedim ama…

doktorumu aradık, şehir dışında olduğumdan yarın sabah gelmemi istedi. yarın ne yapacak benimle bilmiyorum. sadece keşke babaannemin öldüğü gün getirseydin demiş eşime. belki de o beni gönderir hastaneye…

eşim, evet savaşmanı istiyorum, ilaçlardan kaçabildiğin kadar kaçmanı istiyorum ama o gün bugün değil yitip gitme ne olursun dedi beni avuturken…

bahara kadar uyumak yine en iyisi olacak…

üzgünüm.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.