şikago.

ufak ve dolu dolu bir noel tatil olmasını hayal edip birkaç günlüğüne yaşadığımız şehirden birkaç saat uzakta olan şikago’ya geldik. önceki tatillerimizin istediğimiz gibi geçmemesinden de olabilir, bu sefer ekstra bir şey yaşamamıza rağmen aşırı mutluyduk. bunda eşimin de yaramaz çocuk modunun büyük bir payı var. öyleki ikinci günün sonunda kendimi otobüste insanların içinde sesli bir şekilde eşime seni çok seviyorum derken buldum. öyle bir anda çıktı, tuhaftı.

evlendiğimizde bu kadar aşık değildik birbirimize, biz birbirimizi tanıdıkça daha çok sevdik. belkide evlilikte keramet var dedikleri şey doğrudur. evlilik kararı aldığımızda ikimiz de ne yaptığımızın çok farkında değildik bence. birbirimize çok benzediğimizden başka elimizde somut hiçbir veri yoktu. bir de yaşımız gelmişti sanırım. aradaki mesafe de yardım etti kavuşma isteğimize.

daha önce de yazmıştım, sağlık durumları dışında harika bir yıldı benim için. üzerine durup düşününce, türkiye’deki işimden ayrılmam benim için doğru kararmış. son ünvanım kötü günlerin ardından ben hala burdayım mesajı verse de düşmanlarıma, beni çok mutsuz etmişti. çok ciddileşmişti hayatım. ben tam olarak bu değildim, aslında bir yanımı rahatsız etmiyordu toplantı aralarında kahve yerine şampanya içmek, farklı ünvanlarla saygı görmek, önemli insanlarla bir odada çalışabilmek, bunları kaldırabiliyordum. ama tam olarak bu değildim, olmak istediğim şey bu değildi.

olmak istediğim yer, şu an yaşadığımız yerde satın alıp içerisini her türlü çocuk zevkimiz ile doldurduğumuz, geçmişimizden ve bize getirdiği hüzünlerden uzakta kurduğumuz küçük hayatımızdı. bir zamanlar kızardım eşime içimden, neden hayatımdaki sorunlarımı bu kadar küçük görüyorsun, senin için hiçbir önemi yok mu diye. önemi olmadığından değilmiş meğer, hayalleri ve inandığı şeyler benimkinden daha büyükmüş. çok daha ilerisini hayal etmiş, çok daha uzun planlar yapmış, daha iyisini yapabileceğine ve daha iyisinin olabileceğine inanmış. buna inancını hiç kaybetmemiş.

yaşımın bilgeliği ilerlese de 2006-2009 yılları arasında yaşadığım huzura dönmek istiyorken buluyorum kendimi bugünlerde. bu çok sessiz görünen aynı zamanda çok mutlu zamanlardı.

geri dönmeli şimdi…

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.