last.

olayın yaşandığı 8 eylül tarihinden sonra kimsenin karşısına o halde çıkmak istemediğim için hemen ailemin yaşadığı şehre dönmedim. biraz oyalandım güney şehirlerinde. kötü görünüyordum, bembeyaz görünüyordum, hasta gibi duruyordum. yine de dönmek zorundaydım çünkü yaşlı babaannem son günlerinde beni sayıklıyordu. vedaların en acıtan yanı asla son olduğunu bilmememizdir, gerçi bilseniz daha acı olurlar ya. ben çok göremedim babaannemi, onunla geçirdiğim son zaman da hayal meyal kaldı kafamda hala kendime gelemediğimden. çok kısa görüştük zaten.

ben türkiye’den ayrıldıktan sonra fenalaşmış. şu an yoğun bakımda, haberini bekliyorum. kalbi iki kere durdu. ne olursa olsun türkiye’ye gelme dediler. emin değilim.

ben ölme fikrine değil de şu sevdiklerimizin üzerine toprak atıldığı an var ya, işte onu bir türlü kabul edemedim hayatım boyunca. düşününce hala çıldıracak gibi oluyorum.

tanrım babaannemi gerçekten çok severdim.

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.