september.

sevdikleriniz huzur içinde ölmenize yardım eder, sizi yaşatacak olan ise nefret ettiğiniz kimselerdir. aslında hayatım boyunca kendimi hiçbir zaman büyük bir nefretin içinde bulmadım ama benimde bu evrende sevmediğim insanlar vardı. onları ne kadar sevmeye çalışsam da bir yolunu bulup bende nefret yaratmışlardı. hayattaki tüm başarılarımı da onlara borçluydum. beni azim ve istek sahibi yapmışlardı….

asleep.

arada kola içip üzümlü ekmek yemek için uyanıyorum, hiç ilaç almadan sürekli olarak uyku halindeyim, olmadığım zamanlarda battaniyenin altında ısınıyorum. kendime yapay bir anne karnı oluşturmuş gibiyim. mutlu değilim ama huzur içindeyim, çünkü bu hayatta en sevdiğim şeyi yapıyorum. uyuyorum. evrendeki tüm düşüncelerden arınmış gibiyim veya herhangi bir düşünce benim olduğum yere ulaşamıyor, ben sanki…

exploration.

ilk testin sonuçları moral verici. demans veya kanser bulgusu yok. evimize dönüp seyahatten kalan son kıyafetleri ve olay anında ve sonrasındaki birkaç günün resim ve videolarını da sildik. en çok unutmaktan korkuyorduk ve unutmaktan başka çaremiz de yoktu. birgün hala hayatta olursam bugünleri böyle anacağım… eşime göre 2018 yılında aşırı seyahat etmiştim ve bu beni…

red leaves.

en son yazımdan sonra şikago uçağına atlayıp amerika’ya geri geldim. amerika’dan ayrılmadan önce plastik yeşil kartım elime ulaşmamıştı. ülkeye döndüğümde de plastik kartınız nerede dediler, dedim bende size soracaktım. ödemeyi 2018 mart ayında yaptım, nerede benim kartım niye yollamadınız şu an burada görmek istiyorsanız diye çıkışınca ufak da olsa bir gerginlik yaşadık ülkeye girişte. ama…

keddi.

tüm gün boyunca aklımdan benjamin button’un kitabından bir söz geçti. her şeyi hala hatırlayabiliyorken yazmak istiyorum. aslında başka bir kullanıcı adı ile daha çok yazıyordum ama enterasan bir iş gelince başıma hevesim kırıldı gerçekten, yani ünlü biri değilim ama ifşa olmazsam daha mutlu bir hayat yaşayabilirim. yaşayabilmek derken yani her şey yolunda giderken mutlaka başımıza…